Βιώσιμο χαρακτηρίζεται το Δημόσιο Χρέος της χώρας έως το 2060, οπότε και αναμένεται να υποχωρήσει στο 61% του ΑΕΠ, σύμφωνα με το βασικό σενάριο που επεξεργάστηκε η Τράπεζα της Ελλάδος. Σε όλη αυτή την περίοδο οι χρηματοδοτικές ανάγκες του Δημοσίου για την εξυπηρέτησή του συγκρατούνται κάτω από το όριο του 15% του ΑΕΠ.
Ωστόσο το ευνοϊκό αποτέλεσμα, το οποίο σε μεγάλο βαθμό αποτελεί απόρροια των ευνοϊκών όρων αποπληρωμής των υποχρεώσεων της χώρας προς τον επίσημο τομέα, δεν αποτελεί “κτήμα ες αεί”, και για το λόγο αυτό, η οικονομική πολιτική τα επόμενα χρόνια θα πρέπει να στοχεύει στην ταχεία αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους.
Ωστόσο, μακροπρόθεσμα εκτιμάται ότι η αυξημένη αβεβαιότητα, καθώς η σταδιακή αναχρηματοδότηση του συσσωρευμένου χρέους προς τον επίσημο τομέα με όρους αγοράς θα αυξήσει την έκθεση του Ελληνικού Δημοσίου στον επιτοκιακό κίνδυνο, εξαλείφει τα περιθώρια χαλάρωσης της δημοσιονομικής πολιτικής και υποχρεώνει τη χώρα να παραμείνει στα πρωτογενή πλεονάσματα.